بی تو دنیا بر سرم آوار شد

بین ما هر پنجره دیوار شد

درد ما در بودن ما ریشه داشت

رفتن و مردن علاج کار شد

آشنایی های خوش آغاز ما

ابتدا نفرت سپس انکار شد

آنکه اول نوش دارو مینمود

بر لب ما زهر نیش مار شد

عیب از ما بود از یاران نبود

تا که یاری یار شد بیزار شد

دیگر نمی گویم گشتم نبود ، نگرد نیست!

بگذار صادقانه بگویم ...

گشتیم!

اتفاقا بود! فقط مال ما نبود!

شما بگردید ... لابد مال شماست!

کم کم تفاوت ظریف میان نگهداشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفت.

اینکه عشق تکیه کردن نیست و رفاقت، اطمینان خاطر نیست

و یاد میگیری که بوسه ها قرارداد نیستندو هدیه ها، عهد و پیمان معنی نمیدهند.

و شکستهایت را خواهی پذیرفت سرت را بالا خواهی گرفت با چشمهای باز

با ظرافتی زنانه و نه اندوهی کودکانه ...

و یاد میگیری که همه ی راههایت را هم امروز بسازی که خاک فردا برای خیال ها مطمئن نیست

و آینده امکانی برای سقوط به میانه ی نزاع در خود دارد

کم کم یاد میگیری .....

که حتی نور خورشید میسوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری.

بعد باغ خود را میکاری و روحت را زینت میدهی به جای اینکه منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد

و یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی… که محکم هستی ...  که خیلی می ارزی

و می آموزی و می آموزی با هر خداحافظی ....

یاد میگیری .... یاد میگیری زندگی را

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4

دوستم میگفت یه جا سراغ داره که دل شکسته رو خوب میخره آدرس اونجا رو به زحمت پیدا کردم،

تو یکی از کوچه های تنگ و تاریک آدرس مغازه خیلی قدیمیه طوری که اصلا معلوم نیست

چی نوشته فقط کلمه ی قلب و چند کلمه ای نصفش پیداست،

که اونم به هزار مصیبت میشه خوند. صاحب مغازه یه پیرمرده که نشسته روی یه صندلی و داره

با یه تیکه نخ محکم، یه قلب رو وصله میزنه. وای چقدر قلب اینجاست... بزرگ، کوچیک، متوسط...

یه سریشون تو شیشه الکل اند و یه سری هم خشک کرده و زده به دیوار –

گفتم سلام یه دل آوردم واسه فروش پرسید چــند بار شــکسته؟

گفتم: مگه مهمه؟  - بله، هرچی کمتر بهتر ...

- با اینا چی کار میکنی؟- مگه نمی بینی؟!

- آره خب ولی واسه چی اینها رو جمع میکنی؟

- بده اون دلتو ببینم چند می ارزه.......

اون رو ورانداز میکنه و زیر لب یه چیزایی زمزمه میکنه : این دوتا درست میشه،

این یکی خیلی بزرگه.....چند دقیقه فکر میکنه؛ دل خودته یا پیداش کردی؟! از کسی خریدی؟!

- نه مال خودمه ... - من اگه بخوام یکی ازت بخرم چند میدی؟- بستگی داره. - به چی؟

- کدومش رو بخوای. - مثلا اون- فروشی نیست.- چرا؟- عتیقست. - مال کی بوده؟

- مجنون. - خب اون چی؟

- اون اصلا فروشی نیست. - چرا؟ مال کیه مگه؟- مال خودمه !

- حالا مال منو چند می خری؟- یه کلام 5 هزار تومن! چشام از کاسه زد بیرون، آخه چرا؟

- قلبت خیلی وصله داره، چند جاش هم اصلا درست نمیشه. آدم معروفی هم که نیستی!

- خب نیستم ولی عاشق که هستم-

با تمسخر پوزخندی زد و گفت: عاشق؟!

یه عاشق زنده اصلا با عقل جور در نمیاد هست. پس تو چرا هنوز زنده ای؟!

نه قلبت به دردم نمی خوره! دلم رو ازش پس میگیرم و برمیگردم.

تو راه همش به جمله های آخر پیرمرد فکر میکردم !

(چند جاش هم اصلا درست نمیشه.....) اخه چـــرا .... !

به خونه که رسیدم یه راست رو تختم رفتم و خوابیدم.

تو خواب دیدم که دارم با قلبم صحبت می کنم. اون می گفت: چرا میخوای منو بفروشی؟

اصلا تو چرا انقدر احساساتی هستی که من رو انقدر شکننده کردی؟

مگه گناه من چی بوده که مال تو شدم؟

همه رو به من ترجیح میدی، هیچ وقت به فکر من نبودی.

حتی اون پیرمرد هم واسه قلبش ارزش قائل بود و نمی خواست اونو بفروشه.

ولی تو... بعد هم زد زیر گریه... از خواب پریدم ، چشمهام پر از اشک بود.

دستمو رو قلبم گذاشتم و مدام تکرار میکردم:

دوستت دارم... دوستت دارم دیگه هیچ وقت نمی ذارم حتی یه خراش کوچیک روت بیفته

 لحظات دوری از تو عذابم میدهد.

روز به روز دلتنگ تر میشوم

این تو هستی که با حرفهای امیدوار کننده ات

قلب عاشقم را آرام میکنی

کی میشود خود را در آغوشت ببینم؟

کی میشود خداوندا........

تنها امید آن روز هاست که نفس کشیدن

را برایم آسان میسازد..

خوشحالم زیرا

هر روز که میگذرد یک روز از روزهایی که

باید دور از تو باشم کم میشود.

خداوندا...

کی میشود زمانی که دیگر روزی برای صبر کردن

و شمارش ثانیه ها نداشته باشم؟

خداوندا...

.......................................................................................

راستی مهربانی چیست........؟؟؟؟؟

عشق یعنی چه؟

معنای پرستو را که میداند؟

اما تو.........   توکه از تبار پاییز رنگارنگی

اینرا خوب میدانم    /    آری اینرا خوب می فهمم

ای غریب آشنا

سخاوت در دستت بود که به سویم آمدی

عشق و پاکی در نگاهت........!!  /   وبوی صداقت .......

فضای قلب تنهایم را آکنده از مهرت کرد

بگذار آهسته بگویم  /  ای تما م هستی ام

عشق و لطافت را در تو یافتم

برای همیشه.

...........................................................................................

  با رویا هایم چه کنم ؟با آرزوهایم چه کنم؟

وقتی که دستان پر مهرت را در کنار خود

احساس نمی کنم، وقتی صدای مهربانت نیست

وقتی خانه ی آرزوهایم خالی از عطر توست

تو بگو با این خانه چه کنم؟ تو بگو با 

دلتنگی هایم چه کنم ؟آه که چقدر دلتنگم،

دلتنگ بودنت و دلتنگ صداقت دستهایت

بودنم برای توست ،برای چشمهای زیبا

ومعصومت، برای دستان پر مهرت، برای

لبانت که به جز سرود عشق ندای دیگری سر

نمی دهد ،برای قلب مهر بانت که حتی ریزش 

گلبرگی آن را جریحه دار می کند


........................................................................

دخترکی تنهایم

گمشده در متن شب

در پی آغوشی گرم

که شاید

نوازشی بر

وجود لطیفم باشد...

آه که دست مهربانی

به سویم دراز نمی شود...

آه که کسی مرا درک نمی کند...

آه... که چه می گویند...

آه از دست این زمانه...

که با سنگدلیش

حتی به قلب لطیف من نیز

رحم نمیکند...

اما من

به دستان سنگی نیاز ندارم!

به آغوش نامردی محتاج نیستم!

میخواهم لطافت خود را حفظ کنم!

نگاه خود را از لبخندهای سنگی حفظ می کنم

تا قلبم به طلسم سنگ مبتلا نشود!

کسی مرا درک نمی کند...

این روزها

در همه جا

قلب سنگی به رایگان حراج شده است!

در این شب ها اگر حال و هوای دلتان بارانی شد

یادی هم از این بیابان کنید

خدايا روزيم گردان شفاعت حسين عليه السلام را در روز ورود (به صحراى قيامت ) و ثابت بدار گام راستيم را در نزد خودت با حسين عليه السلام و ياران حسين آنانكه بى دريغ دادند جان خود را در راه حسين عليه السلام

     #########################

حسين(ع) زيباترين واژه هستی

حسين(ع) خون خدا و پسر خون خدا

حسين(ع) يعنی عشق، عشق به همه خوبی ها

حسين(ع) شخصيتی است که خداوند در روز عرفه نخست به زائران سيدالشهداء نظر می کند بعد به زائران خانه خودش

حسين(ع) شخصيتی است که خداوند ثواب زيارت قبر شش گوشه او را از زيارت خانه خودش بيشتر و افزونتر قرار داده است.

  حضرت امام صادق(ع) فرموده: هرکس بوسيله خواندن زيارت عاشورا، جدم حسين(ع) را زيارت کند " چه از راه دور يا نزديک" به خدا قسم خداوند هر حاجت مادی و معنوی داشته باشد به او می دهد.

چند نکته در رابطه با اين حديث قابل ذکر می باشد:

 اول اينکه گوينده مطلب يک امام معصوم است، بنابراين خيلی قابل اهميت می باشد.

دوم اينکه امام معصوم قسم می خورد که اين تأکيدی براينکه حتماٌ حاجت اين شخص را خداوند خواهد داد.

سوم اينکه می توان در صورتی که امکان نداشته باشد از نزديک امام حسين(ع) را بوسيله خواندن زيارت عاشورا زيارت کند، از راه دور اين کار را انجام دهد.

چهارم اينکه حاجات مادی و معنوی بوسيله اين زيارت توسط خداوند برآورده می گردد.

   برای رسيدن به مقام قرب الهی نيز وسائل گوناگون وجود دارد ولی وسيله مطمئن، راحت، سريع و ... برای رسيدن به خداوند عشق به امام حسين(ع) می باشد.

   با عشق و ارادت به سالار شهيدان کربلا می توان سريعتر و مطمئن به هدف رسيد.

   برای رسيدن به محبت و عشق و علاقه امام حسين(ع) نيز راههای گوناگون وجود دارد ولی راهی که سريعتر انسان می تواند بوسيله آن به بارگاه امام حسين(ع) راه يابد، و جزو شيفتگان و عشاق سيدالشهداء گردد، از طريق خواندن زيارت عاشورا و خصوصاٌ مداومت به خواندن اين زيارت شريف می باشد.

  دلايل مختلفی برای اثبات اين ادعا وجود دارد که عبارتند از :

1.  زيارت عاشورا از احاديث قدسی می باشد. روايت صفوان در مورد زيارت عاشورا بيان کننده اين امر است که جبرئيل امين اين زيارت را از طريق خداوند متعال برای پيامبر(ص) قرائت نمود و اين زيارت از طريق معصومين به امام باقر(ع) رسيد و از طريق اين امام معصوم به دست شيعيان و دوستداران اهل بيت عصمت و طهارت(ع) رسيده است.

2. ائمه ما شيعيان خصوصاٌ امام زمان(ع) تأکيد به خواندن و مداومت به خواندن اين زيارت شريف داشته اند، چنانچه در ملاقاتی که سيد رشتی با امام زمان(ع) داشته اند، امام زمان به سيد رشتی می فرمايند: که چرا عاشورا نمی خوانيد و بعد سه بار می فرمايند عاشورا، عاشورا، عاشورا.(مفاتيح الجنان- شيخ عباس قمی)

3. علماء وبزرگان ما نيز برخواندن عاشورا و مداومت به آن تأکيدفراوان داشته اند و خود نيز اين کار را انجام می داده اند و يکی از علل موفقيت اکثر بزرگان و علماء خواندن زيارت عاشورا بوده است.

    چه بسيار زيبا است که انسان در هر زوز صبح 5 دقيقه از وقت خود را برای سالار شهيدان و زيارت عاشورا قرار دهد. چه صبح و روز زيبائی خواهد بود روزی که با نام و ياد عزيز زهرا(س) شروع شود.

   مطوئن باشيد که امام حسين(ع) جواب سلام شما را می دهد. فقط بايد دلت را پاک کنی تا جواب سلام امام را بشنوی و يقين داشته باشيد که جواب سلام را امام حسين(ع) می دهد، چون جواب سلام واجب است و امام معصوم محال است ترک واجب نمايد. فقط بايد گوش ما شنوا و لايق شنيدن جواب سلام ايشان باشد.

  >>> ائمه و زيارت عاشورا :

"   امام محمد باقر(ع) به علقمه فرمود: پس از آنکه به آن حضرت با سلامی اشاره کردی، دو رکعت نماز بخوان و سپس زيارت عاشورا را بخوان. هنگامی که اين زيارت را خواندی در حقيقت او را به چيزی خواندی که هر کس از ملائکه که بخواهند او را زيارت کنند، به آن می خوانند و خداوند برای تو هزار هزار حسنه می نويسد و از تو هزار هزار سيئه محو می نمايد و تو را هزار هزار مرتبه بالا می برد و همانند کسانی می باشی که در رکاب آن حضرت به شهادت رسيدند. حتی در درجات آنها هم شريک می شوی. " (کامل الزيارات- ص 74)

"   امام صادق(ع) به صفوان می فرمايد: زيارت عاشورا را بخوان و از آن مواظبت کن، به درستی که من چند خير را برای خواننده     آن تضمين می کنم، اول زيارتش قبول شود. دوم سعی و کوشش او شکور باشد. سوم حاجات او هرچه باشد از طرف خداوند     بزرگ برآورده شود و نا اميد از درگاه او برنگردد زيرا خداوند وعده خود را خلاف نخواهد کرد." (بحارالانوار-جلد 98-ص 300)

"    در روايت ديگر می خوانيم: اگر مردم می دانستند زيارت امام حسين(ع) چه ارزشی دارد، از شدت شوق و علاقه می مردند و      حسرت رسيدن به آن پاداش ها، جسم و روح آنها را پاره پاره می کرد." (بحارالانوار-جلد 101 –ص 18)

>>> در احاديث ديگرز از معصومين تأکيد بر زيارت امام حسين(ع) کرده اند که نمونه ای ازآنها ذکر می گردد:

- زيارت امام حسين(ع) مثل زيارت خدا در عرش اوست.

- زيارت امام حسين(ع) بر هر مؤمنی که اقرار به امامت ايشان داشته باشد، واجب است.(بحارالانوار-جلد 101 –ص 69)

- کسی که امام حسين(ع) را تنها برای رضا و خوشنودی پروردگار، و نه برای کسب شهرت زيارت کند، خداوند تمامی گناهان او را پاک می کند.(بحارالانوار-جلد 101 –ص 4)

- اگرکسی بدون عذر موجه امام حسين(ع)  را زيارت نکند، از اهل آتش خواهد بود.(بحارالانوار-جلد 101 –ص 4)

- کسی که امام حسين(ع) را زيارت نکند شيعه اهل بيت نيست.(بحارالانوار-جلد 101 –ص 4)

کاش در دهکده ی عشق فراوانی بود

توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی لطف به هم میکردیم

مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب

روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم میکرد

قرض میداد به ما هر چه پریشانی بود

کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم

رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود

مثل حافظ که پر از معجزه و الهام است

کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

چقدر شعر نوشتیم برای باران

غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمیرفت به این زودیها

دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

کاش دلها پر افسانه ی نیما میشد

کاش اسم همه ی دخترکان اینجا

نام گلهای پر از شبنم ایرانی بود

کاش چشمان پر از پرسش مردم کمتر

غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

کاش دنیای دل ما شبی از این شبها

غرق هر چیز که میخواهی و میدانی بود

دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم

راز این شعر همین مصرع پایانی بود

ديگه دلداري ندارم هيچكسي پا نميزاره به سراچه خيالم

 هيچ كسي نداد جواب اين سوال بي جوابم

هركي امد دو سه روزي از دلم بازيچه اي ساخت

 دلمم مثل عروسك ساده بود دل به دلش باخت

گله وگلايه نيست بي وفايي رسم عشقه

 عاشقا تنها ميمونن تنهايي مرام عشقه

 چي بگم كه خيلي تنهام ميدوني ياري ندارم

 چي بگم كه غير غصه ديگه دلداري ندارم

 هيچ كسي نداد جواب اين سوال بي جوابم

من به پایان می رسم از کوچ تو

با من از اغاز این مردن نگو

کاش میشد در تو گم شد این همه

کاش میشد تا همیشه با تو بود ...

کاش میشد کاش های زندگی

گم شوند پشت نقاب بندگی

کاش میشد کاش ها مهمان شوند

در میان غصه ها پنهان شوند ...

دارم دلی شکسته و موجی ز اشک و خون

با قایق شکسته به دریا نشسته ام

ای اسمان مخند به بخت سیاه من

خالم که روی چهره ی زیبا نشسته ام ...

تماشایی ترین تصویر دنیا میشوی گاهی

دلم می پاشد از هم بس که زیبا می شوی گاهی

حضور گاه گاهت بازی خورشید با ابر است

که پنهان میشوی گاهی و پیدا میشوی گاهی

به ما تا می رسی کج می کنی یکباره راهت را

ز نا چاریست  گر هم صحبت ما میشوی گاهی...

و تو رفتی تنها

آخر قصه ی ما اینجا بود

خداحافظ همان کلامی بود

که تو در پشت خنده ها کشتی

( و در آن لحظه هیچ حرفی نیست )

نازنینم خداحافظ

پشت سر هیچ نگاهی به هر چه مانده مکن

شب و روز من با تنهایی

مثل یک برگ زیر پای بی تفاوتی است

تو برو

ماندن من مرگ است . . .

نازنینم خداحافظ

تو خودت شاخه ای از فاصله را هدیه ام آوردی

تو خودت خواستی که دور از هم

شعله ی خاطره ها را به دست باد دهیم

و من میان بهت و غرور

حرف آخر را زدم . . .

نازنینم خداحافظ

بعد از تو نه سوی دگری خواهم رفت

که ببخشایمش هر آنچه که در قلبم هست

و نه دستی به کسی خواهم داد

اگر از سمت سادگی به سوی من آید

( به من آموختی که به دنیا باید

با غریبان آمیخت , از غریبان آموخت )

نازنینم خداحافظ

ببخش من را گر بی بهانه ای تو را به سوی خود خواندم

آن زمانی که بهانه تمام ماندن بود

من فقط جوشیدم

همه حرفی تازه بودند و

من فقط خندیدم

ببخش من را گر هر چه که می آمد با من , گفتم . . .

نازنینم خداحافظ

من تو را می بخشم

اگر باور نکردی آنچه با من بود

اگر حتی ندیدی

قطره ای را که

برای تو

بر روی گونه ی تنهائی ام خشکید

یا حتی نفهمیدی چگونه دوستت داشتم . . .

نازنینم خداحافظ

نخواهم گفت هرگز نقشی از تو

پیش چشمانم نخواهم ماند

نخواهم گفت هرگز

هیچ جائی نیستت در کنج تنهائی من

هرگز نخواهم گفت دیگر نگاهی نیست

آهی نیست

یا از یاد خواهم برد

آن حرفی که بر قلبم تو حک کردی . . .

نازنینم خداحافظ

یاد آن روز بخیر

که به تو می گفتم

" خداحافظ

ولی مردانه باید گفت

تا پیوند و ریشه هست پا بر جا

و تا خورشید می تابد

و تا اینجاست

دستی و دلی از مرگ بی پروا . . . "

نازنینم خداحافظ

میان ما هر آنچه بود , گذشت

من و تو سوی فردا ها روان هستیم

پرید از چشم هایم خواب دیروزت

من و تو

حال تفسیر میان دو غریبه در جهان هستیم

با سلامی دیگر، به همه آنهایی، که تو را می خوانند

که دگر فرصت دیدار شما، نیست مرا

نوبت من چو رسید، رخصت یک دم دیگر، چو نبود

مهربانی آمد، دفتر بودن در بین شما را آورد

نام من را خط زد و به من گفت که باید بروم

من به او میگفتم، کارهایی دارم، ناتمامند هنوز

او به آرامی گفت: فرصتی نیست دگر

و به لبخندی گفت: وقت تمام است، ورق ها بالا

هر چه در کاغذ این عمر نوشتی، تو، بس است

وقت تمام است عزیز، برگه ات را تو بده

منتظر باش که تا خوانده شود، نمره ات را تو بگیر

من به او میگفتم: مادرم را تو ببین، نگران است هنوز

تاب دوری مرا، او ندارد هرگز

خواهرم، نام مرا میگوید، پدرم اشک به چشمش دارد

کارهایی دارم، ناتمامند هنوز

من گمان میکردم،

نوبت من به چنین سرعت و زودی نرسد

من گمان میکردم، مثل هر دفعه قبل

می توانی بروی؟ چند صباحی دیگر، فرصتی را بدهی؟

او به آرامی میگفت: این دگر ممکن نیست

دم در منتظرم، زودتر راه بیفت

روح مهمان تنم، چمدانش برداشت

گونه کالبدم را بوسید

پیکر سردم، بر جای گذاشت

رفت تا روز حساب، نمره اش را بدهند

چشم من خیره به دیوار، بماند

قلبم آرام گرفت، نفسی رفت و دگر باز نیامد هرگز

و چه غوغایی شد، یک نفر جیغ کشید

خواهرم پنجره را بست، که سردم نشود

یک نفر گفت: خبر باید داد که فلانی هم رفت

مادرم گوشه تخت زانو زد، سر من را به بغل سخت فشرد

چشم هایم را بست،گفت ای طفلک مادر اکنون، میتوانی که بخوابی آرام

یاد آن بچگی ام افتادم،که مرا میخواباند

باز خواباند مرا،گر چه بی لالایی

پدرم دست مرا سخت فشرد، وخداحافظی تلخی کرد

خواهرم اشک به چشم، ساک من را بست

رادیویی کوچک، و لباسی که خودش هدیه نمود

جانمازم بوسید، گوشه ساک نهاد

و برادر آمد، کاش یک ساعت قبل آمده بود

قبل از آنکه مادر، چشمهایم را بست

او صدایم میکرد، که چرا خوابیده ام، اندکی برخیزم،

تا که جبران کند او

اشک بر روی پتو میبارید

گل مهری دیگر، به چنین بارش ابر،

فرصت رویش بر سینه ندارد، افسوس

یک نفر آمد او را برداشت و به او گفت تحمل باید

راستی هم که برادر خوب است

من که مدتها بود گرمی دست برادر را،

احساس نمی کردم هیچ

باورم شد که مرا میخواند و دلش سخت مرا می خواند

یک نفر تسلیتی داد و، مرا برد که برد

صبح فردا همگی جمع شدند، با لباسانی سیاه و نگاهانی

سرخ پیکرم را بردند و سپردند به خاک

خاک این موهبت خالق پاک

چه رفیقان عزیزی که بدین راه دراز

بر شکوه سفر آخرتم، افزودند 

همه از خوبی من میگفتند

ذکر اوصاف مرا، که خودم هیچ نمی دانستم

نگران بودم من، که برادر به غذا میل نداشت

دست بر سینه دم در ایستاد و غذا هیچ نخورد

راستی هم که برادر خوب است

گر چه دیر است، ولی فهمیدم

که عزیز است برادر، اگر از دست برود

و سفرباید کرد، تا بدانی که تو را میخواهند

..............

نمی دانم تا کدامین لحظه باید لباس شقایق داغدار به تن داشته باشم.

دیگر از این همه دلتنگی برای بی وفاییهایت خسته شده ام.

یادم می آید لحظه هایی که با دلی پر برایت حرف می زدم ،

این تو بودی که زخم هایم را التیام می بخشیدی.

ولی ، حالا که نیستی انگار این زخم ها همیشه باید سرباز بمانند.

تو رفتی و من ماندم با دنیایی که آمدی و ساختی

و رفتنت فقط خاکستر هایی از آن به جا گذاشت ،

نمی دانم تا کی باید در این خاکستر های یادگاری کنکاش کنم

برای ثانیه هایی که کنارم بودی و فراموش کردمشان.

امروز که برایت می نویسم می دانم هرگز باز نمی گردی ،

می دانم دیدنم را به قیامت موکول کردی ،

دیگر رفتنت برای همیشه در باورم گنجیده.

سخت بود ، اما بالاخره تسلیمش شدم.

می سپارمت به خدایی که همه بنده هایش را دوست دارد و از بی وفاییشان می گذرد